nav een podcast over misbruik

SinQuest een podcast over misbruik en het omgaan daarmee — SinQuest: Misbruik 1&2

Naar aanleiding van iedere podcast heb ik altijd wel weer second thoughts. “Het is een belangrijk onderwerp dus: heb ik het wel goed gezegd, ben ik wel duidelijk geweest?” Dat soort gedachten… En dat heb ik zeker naar aanleiding van twee -best heftige– podcasts.
Kortom, voor iemand die zo goed is in twijfelen als ik redenen genoeg voor misschien een beetje toelichting, of gedachten achteraf.

Deel 1

Waarschuwing: gevoelige inhoud
De onderstaande tekst bevat thema’s zoals seksueel misbruik, trauma, en relationele problematiek. Dit kan emotioneel belastend of confronterend zijn, zelfs triggerend, vooral als je hier persoonlijke ervaringen mee hebt.
Voel je dus vrij om op elk moment te pauzeren, of helemaal te stoppen, of met iemand samen te lezen. Zorg gewoon goed voor jezelf, en weet dat je altijd steun kunt zoeken bij een vertrouwde personen of een professional als dat nodig is.
JIj hebt zelf de controle:
– Je hoeft dit niet alleen te lezen – misschien is het fijner om dit samen met een vertrouwd iemand te doen.
– Voel je vrij om te pauzeren of te stoppen als het je te veel wordt.
– Zoek steun als je merkt dat deze tekst emoties oproept die je moeilijk alleen kunt dragen.
Zorg voor jouw zelfje. 💙

De gedachten die ik had naar aanleiding van het terughoren van de podcasts heb ik min-of-meer chronologisch neer gezet. Sla gerust over als een onderwerp niet je interesse heeft. Maar als je iets in de podcast miste dan is de onderstaande begeleidende tekst misschien verduidelijkend bij deze podcasts…
En als je vragen hebt of iets mist, laat het me weten.

Suïcide cijfers in de wereld van LGBTQ

De cijfers voor misbruik van homoseksuele en biseksuele mannen zijn natuurlijk hoog, 24% hoger dan onder hetero’s. Dat doet misschien mensen die alleen maar oppervlakkig kijken vermoeden dat de homoseksuele of de biseksuele ‘scene’ blijkbaar onveilig is, misschien voedt het zelfs de onzinnige gedachte dat homoseksuele mannen makkelijker aan kleine kinderen zouden zitten dan heterofiele mannen. Niks is minder waar. De realiteit is vooral dat kinderen met een latent homoseksuele uitstraling op jongere leeftijd worden waargenomen als zijnde een aantrekkelijk en kwetsbaar slachtoffer, juist door mensen die een eigen homoseksualiteit niet erkennen! De zogenaamd ‘heterofiele’ mannen die homofoob zijn en uithalen naar homoseksualiteit, dat blijken telkens weer juist de mannen te zijn die sterker reageren op homofiele porno dan hetero’s (die het niet zo veel uitmaakt of andere mensen gay zijn of niet). In die zin:

Homofobie blijkt steeds weer een teken aan de wand voor de ontkende eigen homoseksualiteit!

Als je bijvoorbeeld kijkt hoeveel kerkelijke mensen zichzelf openljik als homoseksueel zien (nauwelijks aanwezig) en je kijkt naar het aantal jongetjes dat misbruikt wordt (toch best een heel grote groep) door dat soort schijnbaar ‘heteroseksuele’ (of dus ‘niet-seksuele’) mannen… Dan snap je ineens wat Dan Savage bedoelt als hij zegt: “als al de jongens die misbruikt zijn door mensen die kerkelijke kleding droegen misbruikt zouden zijn geworden door mannen in clownskleding, dan was binnen de kortste keren het hele instituut ‘circus’ verboden!”

De grensoverschreidingen en agressie naar homoseksuele jongeren komt voor het grootste deel van de ‘vanilla’ maatschappij.

“Spelen met trauma is Edgeplay”

Ik zeg soms her-en-der “dat het ‘edgeplay’ is om te spelen met trauma” en dat wordt wel eens misverstaan en uitgelegd als dat ik tegen spelen met trauma zou zijn. Dat is niet hoe ik het bedoel.
Ik hou zelf van ‘edgeplay’ en keur dat dan ook niet af. Maar wat ik wel altijd zeg is dat je edgeplay BDSM spel is dat je met alertheid moet doen… Als je weet dat jij zelf een trauma hebt en dat je met woede kan reageren wanneer je getriggerd bent, dan moet je in mijn ogen bewust zijn van de risico’s en oppassen dat je niet jouw oude woede ongenuanceerd in het BDSM-spel gaat uitleven. En wanneer je bijvoorbeeld weet dat jij met ‘Freeze’ kan reageren wanneer jouw trauma getriggerd wordt, dan moet je wel ineens enorm extra opletten met wie jij gaat ‘spelen’. Zoiemand moet dat kunnen (h)erkennen want van jou mag niet meer verwacht worden dat je anders reageert dan met bevriezen of met ‘Fawn’ en dat je waarschijnlijk niet in staat zult zijn om adequaart (en terecht!) gebruik te maken van de ‘safewords’ als dat eigenlijk nodig zou zijn.

Edgeplay is -als gezegd- imho niet een reden om niet te spelen maar wel en manier van spelen met extra ‘awareness’ (kennis van, en communicatie over) van bestaande risico’s.

Kaders om naar jezelf te kijken in therapie

Het genoemde kader van Sigmund Freud of andere metaforen als kaders om naar jezelf te kijken (bijvoorbeeld de ‘ego-posities’ van de Transaktionele Analyse of de ‘schema’s’ van de schematherapie (de vergadertherapie van mijn schematherapie ‘light’). Het zijn voorbeelden van rationele kaders, laten we zeggen ‘kapstokken’ waar je jouw gevoelens aan ‘op kan hangen’ zodat je ze makkelijker kan begrijpen en zelf n de toekomst ook kunt bedenken wat je er mee wilt doen.
Wanneer we niet alleen maar bezig zijn met het analyseren van oude gebeurtenissen maar juist ook een cognitief kader hebt gekregen in jouw therapie om ook te begrijpen wat je met jouw emotionele reacties kunt doen (zelfs met jouw biologische/hersenstam-reacties kunt doen) dat helpt om in de toekomst jezelf beter te kunnen sturen. Daarom is in mijn ogen een integratie van denken, voelen en gedrag belangrijk (eigenlijk iets dat inmiddels redelijk normaal wordt gevonden maar in de psychotherapie van welleer best lang ‘tegenover’ elkaar is gezet (Gestalt: “Loose your mind and come to your senses” tegenover de (inmidels wel verouderde) eerste versies van de cognitieve gedragstherapie: “gevoelens ontstaan louter door de manier waarop je over de werkelijkheid denkt”).

Hoe vaak komt seksueel misbruik in het gezin voor?

Dat is dus nog niet ens makkelijk te achterhalen. Er zijn veel verschillende definities en -wat we ook noemden- het wordt vaak onvoldoende benoemd of uitgevraagd. Dus de cijfers zijn niet 100% hard. Maar om een indicatie te geven:

Seksueel misbruik binnen het gezin

Uit de “Monitor Seksueel Geweld tegen Kinderen 2018–2022” blijkt dat bijna 60% van de meldingen van seksueel geweld tegen kinderen plaatsvindt in de eigen woning, wat inderdaad suggereert dat een aanzienlijk deel van het misbruik binnen de huiselijke sfeer, bij familie of vertrouwde mensen in de buurt gebeurt.nationaalrapporteur.nl

Seksueel misbruik in de kerk

Hoewel seksueel misbruik binnen religieuze instellingen een bekend probleem is, zijn er geen bronnen met specifieke cijfers te vinden over het aantal gevallen in kerkelijke settings in Nederland. Dat heeft er vooral mee te maken dat geloofsinstituten vooral proberen om zelf de klachten af te handelen. Dat klinkt natuurlijk heel mooi maar tegelijkertijd veroorzaakt dit wel dat het alleen de geloofsinstituten zelf zijn die moeten erkennen hoe vaak het voor komt (en dat doen ze niet).

Verschillen tussen jongens en meisjes

Volgens het onderzoek “Seks onder je 25e” uit 2023 heeft 66% van de meisjes en 29% van de jongens tussen 13 en 24 jaar ooit een vorm van seksuele grensoverschrijding meegemaakt. Fysiek seksueel grensoverschrijdend gedrag werd gerapporteerd door 54% van de meisjes en 23% van de jongens. Gedwongen seksuele handelingen werden gemeld door 20% van de meisjes en 4% van de jongens.nji.nl

Monitor Seksueel Geweld tegen Kinderen 2018–2022
Seksueel grensoverschrijdend gedrag – Nederlands Jeugdinstituut
Feiten en cijfers over seksueel geweld tegen kinderen – Augeo

Het gesprek aangaan met de omgeving

Het gesprek aangaan met de omgeving -als iemand die seksueel misbruikt is, of die in de jeugd mishandeld is- dat is ingewikkeld voor het sclachtoffer/de survivor. Want in de omgeving zul je zien dat mensen vaak veel ‘meningen’ hebben over de situatie, en vooral ook: best grote gevoelens. En daardoor zie je dat mensen in hun reactie naar het slachtoffer vaak onbewust(!) als eerste bezig zijn om die eigen gevoelens als toehoorder bij zichzelf te managen (en daarmee bedoel ik dan dus eerder mee: het ‘op afstand houden’ van die eigen gevoelens). En dat zij dan daarna pas in staat zijn om bezig kunnen zijn met het geven van de erkenning van de afgrijselijkheid van de ervaringen (terwijl die erkenning juist zo heilzaam is voor het verwerken ervan).
Juist het erkennen is voor de survivor van ellendige situaties vaak veel belangrijker dan al die alle manieren waarop we kunnen reageren, zoals dat we tegen die daders ten strijde moeten trekken ofzo.
Je kan als toehoorder wel boos zijn op de dader, maar als de survivor zich bezig moet houden met jouw heftige gevoelens, dan wordt het alleen maar lastiger voor hen om dingen in hun omgeving bespreekbaar te maken. Dit geldt al voor enkelvoudig trauma, maar dit geldt al helemaal bij CPTSS (chronische trauma als gevolg van langdurige en herhalende situaties) die door die herhaling en de complexe situatie vaan emotioneel heel erg dubbel en gelaagd zullen zijn.

Als bij voorbeeld de vader ook de dader was, dan heeft iemand misschien niet zo veel aan jouw ongenuanceerde verontwaardiging. Natuurlijk is het belangrijk om te erkennen dat de situatie niet “gewoon” was, zodat iemand begrijpt dat “‘gewoon’ doen” niet voldoende is om met deze ongewone situatie om te gaan. Maar dat die V/Dader van zijn kind ook loyaliteit krijgt -alleen al vanuit de behoefte van dat kind- en vanuit de behoefte van iemand aan wat had moeten zijn, de behoefte aan iemand die liefde had moeten geven, iemand waar je zonder dubbelheid of geheimen van had mogen kunnen houden.
Die hele dubbelheid van die ene situatie is niet te versimpelen met een platte ‘oplossing’.

Als ik iets heb geleerd van mijn klanten is het vooral dat ik mijn eigen oordelen niet te belangrijk moet maken in de gesprekken die hierover gaan. Ik kan me nou eenmaal niet 100% voorstellen hoe het is geweest. En de gouden regel is toch altijd weer om vooral na te vragen hoe het is geweest…
Dus het is vaak zinniger om even te slikken. Veel heilzamer dan gelijk met ‘goede antwoorden’ of platte oplossingen komen… Jouw ideeën en jouw gevoelens over die situatie toen, die zijn niet zo relevant. Het draait erop dat je naast iemand blijft staan die dit heeft meegemaakt en dat je samen zoekt naar de betekenissen ervan op allerlei niveau, over allerlei tijdsspannes, dat je iemand steunt om zich uit te spreken in een therapie, bij iemand waar vertrouwen in kan zijn, en waar de ruimte is om gevoelens, gedachten en herinneringen van verschillend niveau te misschien wel vaak te herhalen en op een rij te zetten om het een plek te geven in het levensverhaal. Belangrijk is dat je luistert en ook de aarzeling begrijpt die iemand kan hebben om dit soort dingen te gaan bespreken.

De angst en schaamte van de survivor voor de angst, boosheid en de schaamte die er vaak in de omgeving ontstaat bij mensen die niet in staat zijn om hun eigen emoties ‘uit te houden’, die staat namelijk vaak in de weg om zich uit te spreken.
Juist óók nog eens een keer omdat de familie en de dader en alle papegaaien en apies daaromheen vaak actief hebben geprobeerd om elke vorm, van schuld en verantwoordelijkheid van zichzelf af te halen en over het kind te storten. Zo hebben meerdere klanten mij bij voorbeeld verteld dat hun vader en/of moeder zei dat ze maar blij moesten zijn dat “zij zoiets ingewikkelds als seksualiteit op deze manier in het veilige gezin hebben leren ontdekken en niet buiten op straat” (…). Zo werden grove grensoverschrijding als een soort van ‘gezonde seksuele opvoeding’ gepresenteerd. Als dat de werkelijkheid is die je hebt mee gekregen, dan begrijp je hoe ingewikkeld het soms kan zijn om überhaupt te zien waar de grenzen zijn overschreden in jouw jeugd.

Mijn Pet Peeve

Wat ik in de podcast zeg: je hoort vaak dat mensen nakletsen “dat je eerst van jezelf moet houden vóór dat je van een ander kunt houden”… en dat is iets dat gewoon niet waar is!
Als we kijken hoe we liefde leren kennen dat zie je al: er moet eerst van jou gehouden worden zodat je kan gaan voelen dat jij de moeite waard bent om van te houden! En het kan dus heel goed dat jij leert om van jezelf te houden doordat je houdt van iemand die houdt van jou en goed is voor jou… Zo kan je misschien een beetje inhalen wat je niet het meegekregen in jouw jeugd:

Als jij van mij houdt als jij naar mij kijkt, en ik zie dat je iemand ziet die de moeite waard is in jouw ogen, dan kan mij dat helpen om in spiegel te herkennen dat ik de moeite waard ben.

Hans

Juist de interactie van het “houden van” helpt mij om van mijzelf te kunnen houden en daarmee op een nieuw niveau van jou te kunnen houden, inderdaad het ‘Michelangelo fenomeen’… Dit fenomeen kan mij helpen om mij te leren om van mijzelf te houden.
En natuurlijik is het hierbij lastig dat het natuurlijk maar zo zou kunnen zijn dat iemand oprecht van jou houdt… méér dan jij van jezelf houdt… en dat je daardoor al snel denkt dat die ander liegt of probeert jou te manipuleren met lieve woordjes. En dan is het best logisch dat je door dit wantrouwen afstand houdt van iemand die OK was. Dat je wantrouwen voel in de relatie die niet nodig was geweest. En natuurlijk kan dit maken dat iemand dingen afhoudt die mooi hadden kunnen zijn… Dus in die zin zou je dan weer wèlkunnen zeggen dat iemand aleen maar lief kan hebben in zoverre iemand zelf in staat is om te vertrouwen in de liefde van een ander.

De relatie-escalatie ladder

De relatie-escalatie ladder houdt je voor ogen dat jouw relatie altijd door zou moeten groeien naar een volgende trede. Het voelt dan sociaal of maatschappelijk een beetje als een ‘faal’ als je niet ‘door groeit’ naar een volgende stap op die ladder.
Maar soms moet je helaas erkennen dat jij door jouw problematiek uit jouw jeugd misschien helemaal nog niet in staat bent om op een verantwoorde manier te denken over een primaire relatie, of samenwonen, of kinderen, of wat dan ook. Het is soms waardevol om te begrijpen dat er waarschijnlijk meer ellende ontstaat bij jouzelf en/of jouw partner(s) door dingen te gaan proberen die je helemaal niet kunt. Of doordat je dingen van de ander of van jezelf gaat verwachten die je helemaal niet waar kunt maken. Soms is het een therapieresultaat dat je bereikt dat iemand oprecht verzucht: “het zou leuk zijn maar dat kan ik helemaal niet!”

Het “Oh het is beter dan vroeger” fenomeen

Het “Oh het is beter dan vroeger” fenomeen is niet zo makkelijk te begrijpen, bijvoorbeeld bij agressie. Ik [probeer dat vaak te verduidelijken vaak een voorbeeld met cijfers. Als je als kind een gewone jeugd hebt gehad met een agressie-schaal van 1 tot 10, dan vind je een 7 al snel een ‘ruim voldoende’ om te vertrekken uit een relatie. Als die schaal in je jeugd van 1 tot 15 is geweest, destijds, dan is een 11 pas ‘voldoende’ om te gaan denken over vertrekken (het 75 decibel voorbeeld uit de podcast is hier een voorbeeld van). En dan denk je bij een 9 al makkelijk: “Oh, maar dit is een stuk beter dan vroeger”…

En dat is precies hoe mensen met een 1-10 jeugd zich niet kunnen voorstellen dat je zoiets zou uithouden, dat je niet vertrekt bij 9. Dat de intensiteit hoger kan oplopen dan dat jij zelf ooit hebt meegemaakt, dan kan je misschien ‘weten van het bestaan’ maar het is bijna niet ‘in te voelen’. En precies daardoor komt de blame vaak bij the victim te liggen in het hoofd van mensen als je dat niet zelf hebben meegemaakt, of hebt leren invoelen dankzij honderd verhalen van klanten.

Dit fenomeen maakt ook dat je soms abrupt en zwart-wit moet reageren als slachtoffer, op de ontwikkelingen in je relatie. Omdat je leert dat je niet kunt vertrouwen op je gevoel ontstaan situaties waarin je niet vroeg genoeg ‘bijstuurt’ in je leven. En dan heb je misschien geleerd dat je maar beter een harde ruk aan het stuur kunt geven bij bepaalde signalen. Dat ziet er dan voor de omgeving uit als een abrupte reactie op iets dat toch al een tijdje langzaam groeide.

Tot Slot

Een hoop tekst als toelichting op twee podcasts, wat ik zei: gedachten die ik had naar aanleiding van.
Sla gerust stukken over als het niet je interesse heeft. Maar als je iets in de podcast miste is de onderstaande begeleidende tekst misschien verduidelijkend bij deze podcasts…
Mocht je vragen hebben aan mij, neem dan gerust contact op. En zoek steun als je merkt dat deze tekst emoties oproept die je moeilijk alleen kunt dragen.
Zorg goed voor jezelf. 💙

Ga hier naar deel 2

Hans (Kink Aware Coach .com)

Mijn vraag aan jou:

Sex is not the enemy!

Taboe-onderwerpen zijn soms lastig te vinden op het net omdat we er niet over praten en seks actief wordt weggefilterd door veel social media. Ik probeer om in begrijpelijke taal iets zinnigs te zeggen over dingen die ineens weer ‘taboe’ aan het worden zijn, als het aan politici, het bankwezen en facebook ligt.
Vandaar, als jij iemand weet die iets aan dit stukje zou hebben, als jij vind dat ik iets gezegd heb dat hout snijdt wat jou betreft, stuur zo iemand dan zelf even de URL van dit stukje. Of hieronder staan de social media-knoppen die je daarvoor ook kunt gebruiken. Zodat we zinnig blijven praten over seks.

Wanneer dit artikeltje jou aan het denken zet en je wilt daar eens contact over opnemen: klik hier*

Heb je aanvullingen of opmerkingen: plaats hieronder een reactie…

< contact opnemen >

← Terug