Als ouwe “ooit-hippy” zat ik laatst weer eens naar wat muzieklijstjes van vroeger te luisteren. En kwam 10cc tegen met het nummer: ‘The Things We Do for Love’. Daar bleef dat zinnetje hangen waarmee ik deze post begon 🙂
Veel van mijn collega’s hameren op “communicatie, communicatie, communicatie!”
Maar ik heb in mijn praktijk wel vaak gezien dat ‘werken aan de relatie’ tot een soort van wedstrijd wordt, waarbij degene die het meest ‘verantwoord’ kan communiceren, de ‘winnaar’ is. Degene die zich het beste kan houden aan de lijstjes van social media, die lijkt dan de relatie te hebben ‘gewonnen’ of zo.
Begrijp me goed: communicatie is belangrijk. Maar wat gaat er mis als “communication” gaandeweg “the problem” is geworden, waardoor we op eieren lopen? En dat het niet langer “the Answer” is?
“Communication is the Problem to the Answer” (10cc)
Relatiecommunicatie lijkt steeds meer te bestaan uit lijstjes die we afwerken; we vinken af in ‘het gesprek’. En toch voelt het alsof we steeds vaker langs elkaar heen praten. Voelt het alsof de woorden wel kloppen, maar de verbinding steeds dunner wordt.
Als kink-aware coach zie ik dit patroon ook terugkomen: stellen die álles doen wat de communicatieboekjes zeggen, maar die daarmee steeds meer ‘de vonk’ kwijtraken. Ze zijn zo hard bezig met wat ze moeten zeggen om het niet ‘fout’ te zeggen dat ze vergeten te voelen hoe ze het zeggen. En vooral: waarom ze het zeggen.
“Communication is the Problem to the Answer”
(10cc: The things we do for love)
Het gevaar van lijstjes
Social media leert ons een griezelig trucje: communicatie als afvinklijstjes. “Heb ik gezegd dat ik me gehoord voelde? Check. Heb ik een ‘ik-boodschap’ gebruikt? Check.” En zodra de ander dat niet doet, hebben we munitie. “Jij communiceert niet goed, want jij zei ‘jij altijd’ en dat is fout!”
Maar een relatie is geen examen in communicatietechnieken. Je partner zit hopelijk niet klaar met een scoreformulier om bij te houden of jij genoeg ‘gezond’ communiceert. En als dat wél zo voelt, dan is er iets fundamenteels aan de hand.
Er is natuurlijk niets mis mee om elkaar te helpen om beter te communiceren (lees: zó te communiceren dat ik je makkelijk kan verstaan en me meer gehoord voel). Maar als praten in jouw relatie iets is geworden dat je het gevoel geeft dat je op eieren aan het lopen bent, dan is het ‘waarom’ een beetje zoek.
What is dat: the ‘Answer’??
Daarom vraag ik mensen soms om eens na te denken over de vraag wat nou eigenlijk ‘the Answer’ is waar je naar op ziek bent. Wat is dat voor jou eigenlijk écht: een relatie hebben, in relatie zijn?
Als jij wil praten om de problemen op te lossen… wat is dan het antwoord waar je naartoe wilt? En wat zijn jullie eigen startpunten waar vandaan jullie bruggen gaan bouwen? Wat een relatie is overbruggen. Relateren met elkaar is niet dat je op je eigen veilige oever aan je eigen kant blijft staan. En dat je dan gaat praten totdat je partner jouw kant op is gekomen. Nee, je gaat bouwen in het vertrouwen dat de ander jouw kant op komt bouwen. Met het vertrouwen dat er een midden is waar je elkaar kan ontmoeten en met genoeg planning om niet langs elkaar heen te werken.
Ik zeg vaak:
‘Relatie’ bestaat niet. Er is niets dat vooraf ‘gedefinieerd’ kan worden zodat je erop terug kan vallen.
Het is een werkwoord voor twee, of drie, of vier: Relateren.
(en “relateren” is soms communiceren, maar soms is het ook even je grote bek houden en even je ‘gelijk’ loslaten zodat je samen kan blijven werken, collaboratie… -daar zit het woordje ‘labour’ in-).
Wat is dat… een relatie tussen jullie?
Het gaat om commitment, niet om perfectie
Een relatie is namelijk iets anders dan een set spelregels. Een relatie is een serie afspraken -uitgesproken en onuitgesproken- over hoe jullie samen aan jullie toekomst werken. Het is de bereidheid om verantwoordelijkheid te nemen voor elkaars geluk, zonder dat geluk als voorwaarde te stellen. Het is beloven dat je er zult zijn, ook als de dingen even niet lopen zoals jullie hoopten, óók als de woorden even niet je mond uit rollen zoals je hoopte.
Communicatie is niet het doel, maar het is het gereedschap. En gereedschap kan slijten, kan soms bot zijn, mag worden aangeslepen, zal af en toe verkeerd vallen. Als de intentie maar helder is: “ik wil je begrijpen, en ik wil door jou begrepen worden. Niet om te winnen, maar om dichterbij te komen.” Als het onderlinge commitment maar helder is. Als je allebei weet dat je de ander in je leven wil zoals deze is. En dat je in een relatie wil zijn met die persoon. En dat je er dingen voor wilt doen om dat in de toekomst ook zo te laten zijn.
Sometimes the feeling that I can tell you everything
Hans
is more important than telling you everything…
Rituelen, grenzen en vergevingsgezindheid
Wat een relatie sterk houdt, is niet een ‘perfecte communicatie’. Het is een set rituelen die de emotionele band voeden. Dat kan een wekelijkse check-in zijn, maar ook gewoon elke ochtend samen koffie drinken zonder beeldscherm. Het zijn de kleine, steeds terugkerende momenten waarop je tegen elkaar zegt: “Wij zijn er als jij er bent, en ik er ben, en we samen zijn en samen werken”.
In een relatie zijn is ook de grenzen bewaken die je samen hebt afgesproken. Niet als muren om jezelf te beschermen, maar als hekken om de tuin waarin jullie relatie kan bloeien. Duidelijkheid over wat wel en wat niet helpend is. Over wat wel en niet veilig voelt. Grenzen die je samen bewaakt, zodat de relatie overeind blijft als de wereld eromheen even ‘veel’ wordt. Niet omdat jouw partner iets wil en je die partner ‘tevreden moet houden’ (dat is ‘op eieren lopen’), maar omdat jullie naar elkaar luisteren als je partner het heeft over de eigen wensen en grenzen. Omdat jullie allebei begrijpen dat een brug meer is dan twee oevers, ieder aan zijn eigen kant van de rivier.
Maar bovenal is een relatie vergevingsgezindheid. Omdat je partner is wie die is. Niet wie jij had bedacht dat die zou moeten zijn. Niet het plaatje uit je hoofd, maar de mens van vlees en bloed tegenover je. Die mens zal je teleurstellen, net zoals jij soms teleurstellend bent. Want dat gebeurt altijd in relaties die niet afhaken na de verliefde roze psychose. Die mens faalt nou eenmaal. En die mens zal niet altijd de juiste woorden vinden en zal soms falen in precies dátgene wat jij net even zo hard nodig had. En als jij hetzelfde doet en je probeert misschien zelfs vooraf vóór te vergeven (omdat je tevoren weet dat je allebei zult falen soms, dan ontstaat er ruimte om samen te werken vanuit jezelf.
Groeien zonder projectie
Natuurlijk mag je hopen dat je partner groeit. Het is goed om te hopen dat jullie samen ergens naartoe bewegen. Dat de persoon op wie je ooit verliefd werd zich blijft ontwikkelen in de richting die jullie allebei mooi vinden. Dat is geen rare wens. Dat is juist een belangrijke basis van langdurige relaties op basis van betrokkenheid.
Maar hier zit een valkuil: jouw beeld van hoe je partner zou moeten groeien is altijd een projectie. Jij ziet een toekomstversie van jouw partner die perfect past bij jouw verhaal.
Soms klopt die projectie en groeit je partner precies zoals jij hoopte. Maar vaak genoeg ook niet. En dan is de keuze: blijf je teleurgesteld omdat jouw plaatje niet uitkwam, of leer je kijken naar wie er wél voor je staat?
Het mooie is: dat vertrouwen -dat jij gelooft in iemands groei, zonder de uitkomst vooraf te eisen- dát helpt je partner juist om te groeien. Niet naar jouw projectie, maar naar de beste versie van zichzelf. En soms is dat misschien nog wel méér de persoon op wie je ooit verliefd werd. Alleen dan mooier, omdat het vanuit iemand zelf is gekomen.
Dus?
love is the answer…
John Lennon
Nee, het gaat er niet om dat je de juiste woorden kent. Het gaat erom dat je blijft praten, ook als de woorden schuren. Dat je niet in getriggert raakt (of dat je jouw partner kan vragen om daaruit te komen). Dat je blijft luisteren, ook als het pijn doet. En dat je dan die pijn uitspreekt zonder in verwijten terecht te komen. Dat je vergeeft, óók als je gelijk hebt. Dat je grenzen stelt, maar dat je wel je hart openhoudt.
Een relatie is geen communicatie-examen. Het is een gezamenlijk kunstwerk, gemaakt van afspraken, rituelen, vergeving en vertrouwen. En ja, je kunt het regelmatig stukpraten. Maar dat is misschien wel zonde van jullie tijd. Want als je het samen doet, kun je het ook steeds weer laten groeien.
Niet omdat je de ‘juiste’ dingen zegt. Maar omdat je blijft zeggen: “Ik ben er nog. En jij bent er nog. En samen zijn we er nog..En we zijn onderweg zonder dat het eindpunt al helemaal vastgelegd hoeft te zijn. Want samen komen we verder…”
Hans (Kink Aware Coach .com)
Mijn vraag aan jou:
Sex is not the enemy!
Taboe-onderwerpen zijn soms lastig te vinden op het net omdat we er niet over praten en seks actief wordt weggefilterd door veel social media. Ik probeer om in begrijpelijke taal iets zinnigs te zeggen over dingen die ineens weer ‘taboe’ aan het worden zijn, als het aan politici, het bankwezen en facebook ligt.
Vandaar, als jij iemand weet die iets aan dit stukje zou hebben, als jij vindt dat ik iets gezegd heb dat hout snijdt wat jou betreft, stuur zo iemand dan zelf even de URL van dit stukje. Hieronder staan de socialmediaknoppen die je daarvoor ook kunt gebruiken. Zodat we zinnig blijven praten over seks.
Wanneer dit artikeltje jou aan het denken zet en je wilt daar eens contact over opnemen: klik hier*
Heb je aanvullingen of opmerkingen: plaats hieronder een reactie…
< contact opnemen >
Quotes:
Neem even contact met me op voor een afspraak door hier te klikken*
West-coaching Privacy statement
Kink in de Relatie: Kink Aware Coaching 
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.