Als ouwe “ooit-hippy” zat ik laatst weer eens naar wat muzieklijstjes van vroeger te luisteren. En kwam 10cc tegen met het nummer: ‘The Things We Do for Love’. Daar bleef dat zinnetje hangen waarmee ik deze post begon 🙂
Veel van mijn collega’s hameren op “communicatie, communicatie, communicatie!”
Maar ik heb in mijn praktijk wel vaak gezien dat ‘werken aan de relatie’ tot een soort van wedstrijd wordt, waarbij degene die het meest ‘verantwoord’ kan communiceren, de ‘winnaar’ is. Degene die zich het beste kan houden aan de lijstjes van social media, die lijkt dan de relatie te hebben ‘gewonnen’ of zo.
Begrijp me goed: communicatie is belangrijk. Maar wat gaat er mis als “communication” gaandeweg “the problem” is geworden, waardoor we op eieren lopen? En dat het niet langer “the Answer” is?