Naar aanleiding van de recente aflevering van de podcast SinQuest bleek hoeveel er na het stoppen van de opnameapparatuur nog te bespreken was. Zeker rondom de Wereldsuïcidepreventieweek merken we dat een openhartig, diepgaand gesprek belangrijk is – zonder taboes. Sommige mensen luisteren naar een podcast; anderen hebben behoefte aan uitgeschreven woorden, overzicht en handvatten die ze op hun eigen tempo kunnen herlezen.

Dit stuk is geschreven voor kinksters en queer mensen die zelf worstelen met suïcidale gedachten, of voor de partners en vrienden die naast hen staan, of ook voor de nabestaanden die moeten doorleven met de pijn en de vragen.

Praten over het donker: Zelfdoding, identiteit en veerkracht binnen de LHBTQIA+- en kinkgemeenschap

Belangrijke Disclaimer vooraf:
Deze tekst gaat over zelfdoding binnen de LHBTQIA+- en kinkgemeenschappen. Dat is een zwaar en confronterend onderwerp. Als je dit op dit moment niet kunt lezen zonder jezelf in gevaar te brengen, leg het dan alsjeblieft opzij. Je mag dit overslaan… het blijft hier gewoon staan voor een moment waarop je het wel kan lezen.
Jij bent belangrijk. Je leven doet ertoe. Hulp is beschikbaar.
Bel direct gratis en anoniem met 0800-0113 of chat via 113.nl.
Bij direct levensgevaar: bel 112.

• Deel 1: De anatomie van suïcidaliteit en de illusie van ‘rust’
• Deel 2: Voor de kinkster met suïcidale gedachten
• Deel 3: Voor de mensen eromheen (partners, vrienden, D/s-dynamieken)
• Deel 4: Voor de achterblijvers
• De SinQuest Podcast
• Directe Hulpbronnen & Contact

Deel 1: De anatomie van suïcidaliteit en de illusie van ‘rust’

1.1 Denken aan de dood: een signaal van overbelasting, geen identiteit

Het is een van de grootste taboes in onze maatschappij: toegeven dat je soms fantaseert over niet meer bestaan. Toch is het belangrijk om dit te normaliseren zonder het te bagatelliseren. Vrijwel iedereen kent in zijn of haar leven momenten waarop het brein, geconfronteerd met uitputting of overweldigende stress, de optie ‘uitknop’ overweegt. Het hebben van suïcidale gedachten is geen bewijs dat je ergens fundamenteel kapot zou zijn, ofzo. En het is al helemaal geen identiteit. Het is vaak handiger om het te bezien als een signaal van een brein dat op noodstroom draait en geen uitweg meer ziet uit psychische pijn.

Het wordt echter een acuut gevaar wanneer het idee verschuift van een vage wens naar een concreet scenario. En het is wel belangrijk om te weten waar iemand zit want in de persoonlijke ervaring van een suïcide-ontwikkeling onderscheiden we grofweg vier fasen:

1. Het idee: De vluchtgedachte (“Wat als ik er gewoon niet meer ben?”).
2. De verlichting: Het groeiende, verleidelijke besef dat zelfdoding een definitief einde aan de pijn kan maken.
3. Het verkennen: Het overwegen van verschillende methoden, plekken en scenario’s (‘hoe’ en ‘waar’).
4. Het besluit en de planning: Het vastleggen van de methode, het regelen van voorbereidingen en het kiezen van een tijdstip.

Nota Bene: Een berucht signaal in deze dynamiek is de zogenaamde plotselinge rust. Wanneer iemand na maanden van zware depressie of intense onrust ineens kalm, vriendelijk en opgeruimd oogt, kan dat erop wijzen dat de innerlijke strijd is gestreden en het besluit definitief is genomen. Wees juist dan alert en vraag door.

1.2 Wetenschappelijke modellen: Waarom ontstaat deze pijn?

Suïcidaliteit ontstaat vrijwel nooit door één enkele tegenslag. Mensen zijn complex. Vaak is er sprake van een domino-effect: een vroeg trauma zorgt ervoor dat iemand zich niet meer durft uit te spreken… die terughoudendheid leidt tot eenzaamheid; die eenzaamheid stapelt zich op bij verlies van werk of relatie, totdat de hele rij stenen omvalt. En de fantasie over de rust die door zelfdoding ontstaat zou je kunnen zien als het laatste dominosteentje.

De wetenschap ondersteunt dit beeld met twee toonaangevende modellen:

• De Interpersoonlijke Theorie van Suïcidaal Gedrag (Joiner):: Volgens psycholoog Thomas Joiner ontstaat het actieve verlangen om te sterven wanneer twee pijnlijke gevoelens samenkomen:
• Perceived burdensomeness: Het hardnekkige gevoel een last te zijn voor je geliefden (“Ze zijn zonder mij beter af”). Dat is niet per sé waar. Maar het kan wel een hardnekkige fantasie zijn.
• Thwarted belongingness: Het gevoel nergens écht bij te horen, fundamenteel anders of onbegrepen te zijn. Dat is er eentje waar soms een kinky identiteit best een rol kan spelen (“Als ze zouden weten wat ik fantaseer, dan zouden ze me nooit meer willen spreken” o.i.d.)
• En als daar dan ook nog acquired capability bij komt (“het verliezen van de natuurlijke angst voor pijn en dood door herhaalde trauma’s of extreme ervaringen”) dan kan het verlangen makkelijker omslaan in daden.

• Het Integrated Motivational-Volitional (IMV) model (O’Connor):
  Rory O’Connor beschrijft dat suïcidaliteit stapsgewijs ontstaat vanuit gevoelens van verlies of nederlaag (defeat), die omslaan in een gevoel van hopeloze beknelling (entrapment). Het idee om te sterven dient dan puur als ontsnappingsroute uit een situatie waaruit geen uitweg lijkt te bestaan. Klinisch vind ik het vaak belangrijk om het gevoel van hopeloosheid te (h)erkennen en te onderzoeken. Want soms is bij het loslaten van een paar eisen aan zichzelf, ineens een hoop meer van de emotie hoop mogelijk

1.3 Waarom binnen LHBTQIA+ en Kink? Het is het stigma, niet de voorkeur

Er heerst een schadelijk misverstand dat queer zijn of het beoefenen van BDSM inherent leidt tot psychische instabiliteit of suïcidaliteit. Dat is feitelijk en wetenschappelijk absoluut onjuist.

De hogere kwetsbaarheid binnen onze gemeenschappen moet je vooral verklaren door minderheidsstress (minority stress): die chronische psychische belasting die ontstaat door micro-agressies tegen jouw ‘tribe’, de maatschappelijke uitsluiting, de geïnternaliseerde schaamte die seksualiteit veroordeelt en de angst voor afwijzing en uitsluiting op werkgebied, in geloofsvormen.
Ik noem het wel eens Chinese water torture. Één druppel op je hoofd is niet erg. Maar na 1500 druppels worden we er een beetje gek van.

En voor kinksters die tevens queer zijn, kan die druk dubbel zo zwaar uitpakken:

• In de GGZ stuit je soms nog steeds op conservatieve niet-wetenschappelijke normen die jouw verlangens pathologiseren (“kink is een ‘afwijking’ of ‘onverwerkt trauma'”).
• Binnen delen van de queer-scene ervaar je soms weerstand omdat jouw kinky behoeften ‘ongepast’ zouden zijn voor de mainstream acceptatie (zoals: “kink hoort niet thuis op Pride”).
• En voor wie een dubbelleven leidt, die draagt de verpletterende last van ‘het geheim‘. De angst om ontmaskerd te worden door familie, werk of kerk kan echt je levensenergie wegzuigen. Het is niet de kink of de genderidentiteit die je leven verziekt, het is de uitputtende eenzaamheid van het geheim.

1.4 Meningen uitgelicht: Is de dood ‘rust’?

In de podcastaflevering werd het benoemd: de wens naar “rust”. Die gedachte leeft ook in onze maatschappij. Vaak horen we bij kerkelijk afscheid: “Gelukkig heeft diegene nu de rust gevonden die op aarde niet mogelijk was.”

Wat mij betreft verschil ik hierover nogal van mening:

• Mening A (Spiritueel/Troostend): Veel mensen ontlenen troost aan het idee dat iemands ziel of bewustzijn na het sterven verlost is van pijn en overgaat in een staat van kosmische vrede. Het is ook onderling prettig om die gedachte te delen en elkaar daarmee tot rust te brengen.. 
• Mening B (De mening van onderstaande): Ik geloof persoonlijk dat een ‘uitgezet brein’ iets wezenlijk anders is dan een ‘brein in rust’. Rust is een toestand die je ervaart terwijl je leeft – ontspannen spieren, rustige ademhaling -diep in je lichaam, de zon op je huid. Dood zijn is voor mij: ‘uit’ staan, vervluchtigen, er simpelweg niet meer zijn. ‘Niks meer zijn’ is niet hetzelfde als rust.“

Waarom doet dit onderscheid ertoe? Omdat het romantiseren van de dood, dat doen alsof zelfdoding een poëtische overgang naar kalmte is, dat is iets dat -wetenschappelijk bewezen- bijdraagt aan het zogenaamde Werther-effect (vernoemd naar de hoofdpersoon uit de roman “Die Leiden des jungen Werthers” van Johann Wolfgang von Goethe. Romantiserende verhalen over de dood en zelfdoding -in de media bijvoorbeeld- maken dat kwetsbare, vermoeide mensen door dergelijke publicaties kiezen voor een navolging van suïcidaal gedrag (‘copycat suicide’).
Daarom vind ik het belangrijk om de dood te ont-romantiseren, om het te hebben over die nuchtere levensles: als je dan bereid bent om je geliefden teleur te stellen met jouw zelfdoding, is het dan niet beter om minder mensen teleur te stellen door anders te leven. Gooi de dwingende verwachtingen van je familie, je werk of je buren overboord, breek met de normen die je verstikken, en kies voor een bestaan dat voor jóu eerlijk haalbaar, misschien soms zelfs heerlijk zal kunnen worden.
Tegenover het Werther-effect staat namelijk het Papageno-effect (naar ‘Die Zauberflöte’  van Mozart): dat gaat over het positieve en beschermende effect van verhalen over het overwinnen van suïcidale crises juist het risico op suïcide verminderen in plaats van vergroten. Verhalen van mensen die op basis van een dergelijke instelling nieuwe wegen zagen naar plekken die daarvoor niet mogelijk leken. Verhalen over mensen die hulp vonden en doorgingen -en er zijn genoeg verhalen-, die redden aantoonbaar levens.

Deel 2: Voor de kinkster met suïcidale gedachten

Als je hoofd overstroomt van wanhoop, dan kan het voelen alsof je brein logisch redeneert. Maar een suïcidaal brein ziet slechts een deel van de werkelijkheid. Het vertelt je dat iedereen beter af is zonder jou. Dat is emotie-denken op basis van vermoeidheid, dat is geen intuïtie maar gevaarlijke desinformatie van een uitgeput zenuwstelsel.
De depressie duurt soms lang, maar de suïcidale momenten zijn misschien te vaak herhalend (op basis van de voortdurende hopeloze uitputting), maar ze zijn vaak niet echt van lange duur. Dus neem juist ook die voorbijgaande ‘acuutheid’ serieus.

2.1 Denk over concrete veiligheidstools voor acute momenten

In BDSM leer je werken met risico’s (denk aan RACK: Risk-Aware Consensual Kink en PRICK: Personal Responsibility, Informed, Consensual Kink). Zouden diezelfde dingen niet toepasbaar zijn op je eigen mentale overleving?

• De 24-uursregel: Een suïcidale impuls kent een biochemische piek die wetenschappelijk gezien vaak relatief kortdurend is (van enkele tientallen minuten tot enkele uren). Sluit op die basis een liefdevol contract met jezelf af: “Ik neem vandaag geen definitieve beslissing over de dood. Ik wacht 24 uur. In die 24 uur bel ik 113, eet ik iets warms, drink ik water en slaap ik.”
• Kies een hard safeword voor je mentale toestand: Gebruik geen verhullende zinnen. Zeg hardop tegen jezelf of je (speel)partner(s): “ROOD” of “STOP”. Breek de ‘spiral of silence’. Een safeword vanuit deze gedachte betekent: spel stopt, theorieën stoppen, we schakelen per direct over naar acute zelfzorg.
• ‘Means restriction’ (Mogelijkhedenrestrictie): Juist omdat het suïcide-moment zelf soms een impuls is soms -heel lullig- de meest effectieve barrière tegen impulsieve zelfdoding het wegnemen van de middelen. Haal je touwen, mesjes en zware medicatie uit het zicht. Berg ze op in een afgesloten doos en geef de sleutel aan iemand anders, of leg ze tijdelijk buiten je bereik.
• Pas even goed op met verdovende middelen: Zelfmedicatie met alcohol of drugs dempt tijdelijk de scherpe randen, maar schakelt ook je frontale cortex uit (en daar zitten je remmingen en impulsbeheersing). Zo vergroot alcoholgebruik de kans op een acute, fatale suïcidepoging echt aanzienlijk.

• Aftercare voor je brein: Net zoals na een zware impact- of bondage-scène kan je brein na ernstige somberheid of schaamte in een zware biochemische crash (drop) belanden. Eis op zulke momenten niets van jezelf. Wikkel je in een verzwaarde deken, zet een timer, drink thee met suiker en breng je zenuwstelsel tot bedaren. En we weten allemaal hoe ‘contact’ een drop kan verzachten: blijf er niet alleen mee!
  (en als je dus toch al op de rand van depressie wankelt: pas even een beetje op met heftig spel)

2.2 Zelfregulatie met technieken uit de kink-praktijk

Je bent als kinkster waarschijnlijk gewend om met intense fysieke sensaties om te gaan. Gebruik die kennis constructief:

• Cold shock (Duikreflex): Dompel je gezicht 15 seconden onder in een kom met ijswater, of leg ijsblokjes op je polsen. Dit activeert via de nervus vagus je parasympathische zenuwstelsel; je hartslag daalt onmiddellijk en de acute adrenaline piek ebt weg.

• Somatisch aarden: Druk je nagels even stevig in je handpalmen om met een beetje pijn je focus even te verleggen naar je fysiek – zonder schade aan te richten. Of minder heftig: voel je voeten plat op de grond als je staat, voel je kont op de stoel als je zit. Of haal je aandacht naar het hier-en-nu: Benoem hardop vijf objecten in de kamer met dezelfde kleur.

• Ontkoppel kink van therapie: BDSM kan een prachtige speeltuin zijn voor emotionele catharsis, maar BDSM is geen vervanging voor traumabehandeling. Ga geen zware scènes in om ‘verlost’ te worden van suïcidale pijn. Dat is geen SSC or RACK. Harde scènes kunnen onbedoeld je acquired capability voor fysieke pijn verhogen, terwijl je op dat moment juist onderliggend meer behoefte hebt aan zachtheid en veiligheid

2.3 De juiste hulpverlener vinden: Als polyamoureus daten

Een therapeut zoeken die begrijpt wat het betekent om queer en kinky te zijn, voelt vaak een beetje als polyamoureus daten: het vraagt screening, een gezonde dosis chemie (‘de klik’ is één van de meest bepalende factoren voor therapie-effect) , en ook duidelijke grenzen als je behandelaars tegenkomt die jouw kinks of geaardheid niet respecteren. Niet elke behandelaar is veilig. Een slechte behandelaar verwart jouw kicks & kinks met borderline of trauma.

Je hebt het volste recht om potentiële hulpverleners te bevragen tijdens een intake:

• “Wat is jouw ervaring met en houding tegenover LHBTQIA+-personen?”
• “Werk je vanuit een kink-affirmatief kader, of beschouw je kinky seksualiteit als psychopathologie?”

Krijg je een veroordelende reactie? Vraag om een collega die méér openminded is.. Bovendien mogen therapeuten elkaar aanvullen. Je hoeft niet jouw hele ziel en zaligheid bij één persoon neer te leggen. Je kunt bij de ene behandelaar werken aan je angstklachten, terwijl je bij een kink aware therapeut praat over je relatievorm en jouw kinks.

Deel 3: Voor de mensen eromheen (partners, vrienden, D/s-dynamieken)

Het is best doodeng als je begint te vermoeden dat iemand van wie je houdt echt denkt aan de dood. De angst om het verkeerde te zeggen verlamt dan vaak de omgeving. Maar onthou:

3.1 Ontkracht de mythe: Praten brengt niemand ‘op een idee’

Er bestaat een hardnekkige fabel dat vragen naar zelfmoord slapende honden wakker zou maken. De wetenschap (zoek maar eens naar: Dazzi et al.) heeft dit herhaaldelijk en overtuigend weerlegd: direct vragen naar suïcidaliteit veroorzaakt géén toename van suïcidale gedachten! Integendeel. Het benoemen van de olifant in de kamer zorgt meestal juist voor een significante daling van stress. Het haalt de ander uit de ijzige isolatie van het piekeren.
En kijk naar signalen: plotselinge gedragsveranderingen (zoals terugtrekken, verlies van interesse in dingen, extreme onrust of versterkte somberheid, zelfverwaarlozing, middelenmisbruik) en al helemaal uitspraken als “anderen zijn beter af zonder mij”, kunnen duidelijke alarmsignalen zijn. Want ongeveer de helft van de overledenen gaf vooraf dergelijke signalen af.

Vraag direct, liefdevol en zonder omwegen: “Ik zie hoeveel pijn je hebt en hoe zwaar het leven je valt. Denk je wel eens aan zelfdoding?”

En vraag door als het antwoord “ja” is: “Heb je ook nagedacht over hoe je dat zou willen doen? Heb je er al plannen voor gemaakt?”

Je hoeft niet te schrikken van het antwoord. Het horen van de waarheid verandert de namelijk de werkelijkheid niet… het maakt haar alleen bespreekbaar.

3.2 Naast iemand staan zonder te willen ‘fixen’

Wanneer je om iemand geeft, wil je het probleem graag ‘oplossen’. Zeker als je een leidende rol hebt –zoals een Dominant in een D/s-dynamiek. Dan ligt de valkuil behoorlijk op de loer om iemands depressie te zien als iets wat met bevelen, training of strakke kaders opgelost zou kunnen worden.

• BDSM staat gelijkwaardig intermenselijk contact dan soms in de weg: Een submissieve partner kan een oprechte vraag naar diens welzijn interpreteren als een opdracht of rolverwachting. Schakel op tijd uit de dynamiek. Ga van Dominant/submissie terug naar mens-tot-mens.

• Je bent geen therapeut: Ik zeg wel eens: “Als je iemand niet kunt tillen, probeer diegene dan niet te dragen.” Word je geïrriteerd omdat die ander “altijd zo negatief denkt”? (maar dat is de aandoening). Voel je dat je leegloopt? Wacht dan niet tot je breekt en de ander plotseling moet laten vallen. Zeg eerlijk: “Ik hou ontzettend veel van je, maar dit is te groot voor mij als niet-behandelteam. Ik kan niet jouw behandelaar zijn. Laten we samen professionele ondersteuning zoeken.”

3.3 Praktische acties voor de omgeving

1. Veiligheidsplan maken (Safety Planning): Het wetenschappelijk getoetste Stanley-Brown Safety Planning Protocol bewijst dat een concreet stappenplan levens kan redden. Help je naaste -onderweg naar behandeling- om voor zichzelf op papier te zetten:

• Wat zijn mijn vroege waarschuwingssignalen? (en heb je er daar nog eentje vóór?)
• Welke interne afleidingstechnieken kan ik zelf inzetten?
• Wie zijn de vrienden die ik mag bellen (zonder dat ik over de crisis hoef te praten)?
• Welke professionals en crisisdiensten bellen we als het escaleert?
• Hoe maken we de fysieke omgeving veilig?

2. Neem gevaarlijke voorwerpen samen weg: Ga niet stiekem fouilleren, maar stel voor: “Zullen we je medicatie en je materialen voor de komende 48 uur samen in een afgesloten kast leggen?”

3. Volg een basistraining: Bij 113 Zelfmoordpreventie kun je gratis de online VraagMaar-training volgen. In een uur tijd leer je hoe je signalen herkent en hoe je een open, steunend gesprek voert.

Deel 4: Voor de achterblijvers

Wanneer iemand door suïcide om het leven is gekomen en bekend was binnen de kink- of queerwereld, blijven nabestaanden achter in een doolhof van complexe rouw, schuld en schaamte.

4.1 De rommeligheid van het bestaan en het loslaten van schuld

Het leven is niet netjes en overzichtelijk; het is rommelig, grillig, mucky en sticky, en vaak zelfs fundamenteel oneerlijk. Iedere achterblijver wordt gekweld door dezelfde vragen: “Had ik het kunnen voorkomen?”, “Wat als ik die avond wél was langsgegaan?”

Het pijnlijke, eerlijke antwoord luidt: misschien had je het die avond kunnen uitstellen, maar je had het niet structureel kunnen oplossen.
Suïcide is het tragische gevolg van een niet meer draaglijke, te lang durende psychische noodtoestand bij de ander, niet even een korte tekortkoming aan liefde of alertheid aan jouw kant. Je hebt gehandeld met de kennis, energie en capaciteit die je op dat moment had. Zekerheid heeft nooit bestaan -ook al kon je dat misschien nog niet herkennen-. Schijnzekerheid bestaat altijd vooral achteraf, en omdat de uitkomst zo heftig is, is dat in dit soort situaties zo emotioneel beladen.

4.2 Rouwen binnen de gemeenschap zonder schaamte

Vaak ontstaat er na het overlijden van een kinkster een krampachtige censuur. Familieleden willen niet weten van het alternatieve leven van de overledene, kink-vrienden worden buitengesloten bij traditionele uitvaarten, of durven niet openlijk te praten over wat de ander werkelijk bezighield.

• Organiseer een eigen herdenking voor kinksters: Creëer een besloten bijeenkomst voor de ‘chosen family’ en vrienden uit de scene. Een plek waar mensen mogen verschijnen in hun authentieke kleding, met hun eigen verhalen, zonder censuur of gêne. Kink was niet de oorzaak van de dood; het was vaak juist een waardevol en levend deel van wie iemand was.
• Voor de kink-(play)partner: Als je partner overlijdt met wie jij een intense BDSM-dynamiek deelde, dan valt niet alleen je geliefde weg, dan valt niet alleen jouw toekomstbeeld van jezelf weg -als partner van-, maar dan stort vaak ook nog eens je dagelijkse houvast in. Neem misschien tijdelijk even afstand van nieuwe scènes en vind eerst jouw verantwoordelijkheden terug die in de dynamiek terecht waren gekomen.
  Je emotionele incasseringsvermogen staat even op nul. En je hebt misschien ook even tijd nodig om te voelen welke verantwoordelijkheden ten opzichte van jezelf er open zijn gevallen. Vraag vrienden om er simpelweg te zijn voor praktische zorg: koken, meeluisteren, een arm om je heen.
  En voor de omgeving van zo’n partner: als iedereen na 3 maanden gewoon weer doorgaat met z’n eigen leven… vraag dan nog even na, en bij 6 en 9 maanden óók… Een jaar is niks, in dit soort gevallen.

De Podcast

Link naar Spotify:

Directe Hulpbronnen & Contact

Je hoeft dit niet alleen te dragen. Sla deze contacten op in je telefoon:

• 113 Zelfmoordpreventie (Nederland):
  • Telefoon: 0800-0113 (gratis en 24/7 bereikbaar)
  • Chat: www.113.nl
  • Tip: Je hoeft niet uit te leggen wat queer of kink is als je dat niet wilt. Zeg gewoon: “Ik heb gedachten aan de dood en ik zoek hulp.” Vraag eventueel specifiek of er een medewerker beschikbaar is die affiniteit heeft met LHBTQIA+. Er is tevens een speciale afdeling voor nabestaandenondersteuning.

• Zelfmoordlijn 1813 (Vlaanderen):
  • Telefoon: 1813 (gratis en 24/7 bereikbaar)
  • Chat: www.zelfmoord1813.be

• De Luisterlijn:
  • Telefoon: 088-0767 000 (24/7)
  • Voor een luisterend oor wanneer je niet direct in crisis bent, maar de eenzaamheid te zwaar drukt.

• COC Nederland / Switchboard:
  • Informatie, steungroepen en doorverwijzingen naar queer- en kink-sensitieve hulpverlening.

Zelfdoding is een belangrijk onderwerp -in mijn ogen- omdat we als community levens kunnen redden door niet te zwijgen.
Ik hoop te hebben bijgedragen aan het gesprek.

Hans (Kink Aware Coach .com)

Mijn vraag aan jou:

Taboe-onderwerpen zijn soms lastig te vinden op het net omdat we er niet over praten en seks actief wordt weggefilterd door veel social media. Ik probeer om in begrijpelijke taal iets zinnigs te zeggen over dingen die ineens weer ‘taboe’ aan het worden zijn, als het aan politici, het bankwezen en facebook ligt.
Vandaar, als jij iemand weet die iets aan dit stukje zou hebben, als jij vindt dat ik iets gezegd heb dat hout snijdt wat jou betreft, stuur zo iemand dan zelf even de URL van dit stukje. Hieronder staan de socialmediaknoppen die je daarvoor ook kunt gebruiken. Zodat we zinnig blijven praten over seks.

Wanneer dit artikeltje jou aan het denken zet en je wilt daar eens contact over opnemen: klik hier*

Heb je aanvullingen of opmerkingen: plaats hieronder een reactie…

< contact opnemen >

Quotes:

Neem even contact met me op voor een afspraak door hier te klikken*
West-coaching Privacy statement